Ελένη η αποβλακωμένη.

Τον τελευταιό μήνα απέκτησα το συνήθειο να κάθομαι με μανία στην TV να δώ την νέα δραματική σειρά που σπάζει τα μηχανάκια της τηλεθέασης. Εννα το παραδεκτώ το πρώτο επεισόδιο άρεσεν μου. Αλλά ως τζιαμέ.. Καρτερώ το δεύτερο με αγωνία και βλέπω ένα εικοσάλεπτο μιας επίπεδης παρουσίασης γεγονότων σε μια δήθεν σειρά εποχής. Οκ my friend! Η ιστορία που μόνη της έχει action αλλά τούτο εν enough? Μαλλόν τζιαμέ εστηρίκτηκεν και το κανάλι που το δείχνει και δεν εκατέβαλλεν καμια επιπλέον προσπαθεία να ανταμείψει το κοινό του που ούτως ή αλλιώς εννα το εμπιστευτεί..

Θα ξεκινήσω την "εμπεριστατωμένη ανάλυση" του σήριαλ που την μιτσια που εβάλασιν να παίζει την πρωταγωνίστρια στην παιδική της ηλικία. Α Παναγία μου! Πιο γελοία ερμηνεία που μικρό ηθοποίο εν εξαναείδα. Η μιτσια εν εσιει ταλέντο και προσπαθεί να αποδόσει την δραματική πτυχή του ρόλου της με τσιριλιές τζαι φωνές  (Τυφλα να εσιει τζεινη η Όλγα στην Πανσεληνο-οι εν την βλέπω τζαι τουτην- που σε κάθε επεισόδιο το λιοττερον που παθαίνει εν νευρικό κλονισμο). Που λαλείτε.. μεγαλώνει η Ελένη τζαι λαλουμεν τζαι μεις εγλιτωσαμεν.. Εγελαστήκαμεν όμως.. Εμφανιζεται μια άλλη "ταλαντούχα" μιτσια μονο που τούτη επιπλέον τραγουδά και παίζει πιάνο. Όλε.. Τρελλη διασκέδαση.. Τζαι δώστου κάθε επεισόδιο να έχουμε δεκάλεπτο μουσικό διάλλειμα συν το ότι η μιτσια εν δεκατρίων χρονών και παιζει ταχα το 6χρονο. Τζαι κάθε επεισόδιο ρωτα την μάμα της τι δουλειά κάμνει τζε γιατι κοιμάται τζιαμε που δουλέυκει. Ερκεται μου έτσι αυθόρμητα να φωνάξω: "Εν πουτάνα μάνα μου!".

Τελοσπάντων..Παίζω πέλλον για το casting των νεαρών ηθοποιών. Εντάξει, τουλάχιστον εν κάλες οι ενήλικες πόρνες.. Τζαι πιέννω στην σκηνογραφία και την ενδυματολογία.. Το μπουρδέλο μπορώ να πώ εν εν ασσιημο.. Αλλα ρε κουμπάρε μονο τζεινον; Ατε τζε κανένα γύρισμα σε καμιά θάλασσα τζε κανένα χωρκο. Τα αλλα ουλλα φωναζουν που μακριά 2010! Οσο αφορά τωρα το hairstyling; Αστα να πανε.. Τεθκιο ισιωμα μαλλιου δεν εξαναειδα σε σειρα εποχης. Τζαι ας μου απαντήσει κάποιος: στα 80ς εν ηταν της μοδας το permanant;

Προσπαθώ να έβρω λογική στο γιατί εξακολουθώ να βλέπω την συγκεκριμένη σειρα αφού δεν συγκρίνεται με τις γνωστες αμερικανιές που βλέπω. Ρίχνω το φταίξιμο στην γνωστη αποβλάκωση που έχω υποστεί με την κάθοδο μου στην Κύπρο. Οι υπόλοιποι ομως; Οι δηθεν μη αποβλακωμενοι; Εν τα βλεπουν τουτα ούλλα; Η απλά βαρκουνται να διαβάσουν το βιβλιο; 

Time goes by...

Τα πραματα πιέννουν ακριβώς όπως τα επερίμενα... Μονότονα.. Ο πρώτος στόχος μπορω να πω ότι είναι accomplished. Ναι ήβρα μια πσεφτοδουλία και περνω νάκκον την ώρα μου.. Το θέμα είναι αν εν για κάτι τέθκιο που ειμαι προορισμένος.. Δηλ. έφαα τα χρόνια μου να φανταζομαι ενα "wow" μέλλον μου για να περνω "νακκον" την ωρα μου; Μπορεί.. μπορεί η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα να με βοηθήσει να φέρω τα μιλλια μου τζαι να καταλάβω γιατί ειμαι προορισμένος..

Ενίξερω.. νιώθω όπως το αυτοκινητούιν που εξεχάσαν να του βάλουν πεζίνα.. Μπορώ να βάλω μονος μου πεζίνα του εαυτού μου; Εν τζαι μπορώ... Ψάχνω το αρκετά πως έννα πάρω μπρος.. Αν υπάρχουν κάθολου εναλλακτικές πηγές ενέργειας που εννα με βοηθήσουν να εκκινήσω τζαι να γίνω άνθρωπος πάλε.. Να λαλώ τζαι γω καμια φορα τους άλλους αμαν με γυρεύκουν ότι εν μπορώ να φκω έξω μαζί τους.. Να μεν γυρευκώ απεγνωσμένα να γεμώσω την ώρα μου.. Ελεος δηλαδή..

Το main problem της κατάστασης μου εν εν το ότι εν μου ξαναέτυχε να είμαι αδιασερος αλλά ότι παλιά είχε ημερομηνία λήξης τουτο το πράμα, αλλα τωρα who knows ποτε εννα λήξει... Η κύρια απάντηση που μου λαλούν αμαν πώ τον πόνο μου ενι να έβρω hobbies... Μα εν εύκολο ούλλη σου την ζωη να μεν έχεις hobbies τζαι έτσι ξαφνικά να γίνεις hobby-freak.. Να σε πιάσει η πελλάρα τζαι να γυρίζεις μόνος σου τα πολυκέντρα τζαι τους συλλόγους με την ταμπέλα "αδιασερος" πάνω στην κελλέ σου;

Τελοσπάντων.. Επειδη τα πολλά λόγια εν φτωσια, ξερω πολλά καλά ινταμπου θέλω... Θέλω να ασχοληθώ με κάτι που να το αγάπω.. σε οποιοδήποτε τομέα..  Να μεν το κάμνω μόνο για να το κάμνω.. και φυσικά να μεν το κάμνω χώρις εμφανές αντάλλαγμα...Αρκετό καιρό εκάμνα πράγματα χωρίς να βλέπω το  αντάλλαγμα.. Εν τζαιρός νομίζω να δείξω τζαι γω την αξία μου...

As long.....

Καταδικασμένος να ονειρεύομαι..

Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να διεισδύσω ξάνα σε ένα περιβάλλον που για τους δικούς μου λόγους είχα απορρίψει.. Φυσικά τωρά εν με άλλη ιδιότητα που την παλιά μου που προσπαθώ να το κάμω.. Υποτίθεται ότι είχα φύει γιατί ήθελα να εξελιχθώ ως άνθρωπος και να μην είναι μια ευθεία η ζωή μου... Ο συγκεκριμένος χώρος δεν εμπορούσε πλέον να μου προσφέρει κάμια συγκίνηση..  Ήθελα να πιστέυκω ότι κατι το εντελώς καινούριο θα με ωφελούσε.. Τελικό συμπέρασμα; Είχα δίκαιο.. Γιατί τωρά νιώθω ότι οι νέες εμπειριες που έζησα ανοίξαν μου τα μυαλά μου... Τωρά ξέρω τι γίνεται και αλλού.. Μπορώ να κρίνω και να πω σε τι υπερτερούσε το παλιό και σε τι νέο..

Φυσικά εν άλλο που με απασχολεί.. Υποτίθεται ότι έφυα για να επιστρέψω κάποτε και να πω ότι είμαι πιο competent που τους άλλους γιατι εγώ εν να είχα την εμπειρία με το μερος μου...Τι βλέπω όμως τωρά; Ότι οι άλλοι που εμείναν πίσω έχουν δικτυώθει τόσο στο σύστημα και εκμεταλλευκονται κάθε ευκαιρία λόγω διασυνδέσεων.. Εγω όμως ένω προσπαθώ να ενταχθώ με κάποιο τρόπο αντιμετωπίζομαι σαν ένας ξένος που δεν υπήρξε ποττε μέλος τζεινης της κοινότητας..

Το θέμα είναι γιατι συμβαίνει τουτο; Μηπως γιατί δεν θέλουν να με δεχθουν γιατί υποτίθεται εκλώτσησα την ευκαιρία μου ή απλώς προωθουν τους δικούς τους και απλώς αποκλείουν κάθε πιθανό αντίπαλο; Γιατί θέλω να πιστεύκω ότι είμαι πιθάνος αντίπαλος.. Φυσικά εγώ προς το παρόν δεν θα σταματήσω να προσπαθώ.. Ας ελπίσουμε ότι θα έχω αντοχή να συνεχίσω τουτην την προσπάθεια.....

Feelin Good....

Πισωγυρίσματα;

Εν εν ότι καλλυττερο να νιώθεις ότι ή ζωη σου κάνει μια στροφή προς τα παλιά. Εν μπορω να το ονομάσω dejavu γιατί θυμουμαι πολλά καλά πότε το ξανάζησα τούτο. Και λέγοντας "τούτο" εννοώ μια ακούσια  απομόνωση που μπορεί να με βοήθα να σκεφτώ και να προγραμματιστώ πιο καλά αλλα απο την άλλη νιώθω ότι αποβλακώνει με. Βασικά σε τούτη τη φάση εν να ήθελα κόσμο γυρώ μου να με στήριζει τζε να μου δια δύναμη αλλά τι να κάμουμε;

Τζεινο που με αγχώνει είναι να κρατήσω τουτη την στάση και να την κάμω τρόπο ζωης. Εν θέλω! Θέλω να ζω! Θέλω να αγαπώ... να με αγαπούν... Εν μπορώ να είμαι μίζερος... Πάλια, τουτες οι φάσεις που σε ξεχάννουν ούλλοι και εν έχεις ουτε την δύναμη να τους γυρέψεις, επέρναν με που κάτω....σχέδον έφτανα στην κατάθλιψη.. Τωρα.. πλήρης αναισθησία.

Λαλείς να εν καλλύττερα να το χωνέψω ότι η ζώη μου εν μονο για έντονες συγκινήσεις και μετα τιποτε; Μα σαννα και εν ειμαι εγω τουτος... Η απόφαση επαρθηκεν.. Θα το παλέψω!! Θα τα ζήσω όλα όπως θέλω εγω... τιποτε δεν θα μείνει στην τύχη!!

Παραμιλητο...

Ειμαι σε μια φαση πολλα παραξενη.. Βασικα προσπαθώ να καταλαβω αν οι κόποι μου κάποτε, εστω και αργά, θα καταφέρουν να βγάλουν καρπούς ή αν θα μεινω μια ζωη στάσιμος (σε όλα).

Μεγαλωμένος σε ένα περιβάλλον το οποίο εχει ως θεό του το βόλεμα, μόνο και μόνο η ιδεα του να σπασω τα πρέπει και να κάνω έκεινο που θέλω πανικοβάλλει με. Δυστυχώς όμως, μαζι με αυτό το περιορισμό προκύπτουν και πολλά άλλα. Πρώτα από ολα είναι το οικονομίκο. Που πάεις ρε κουμπάρε χωρις μπακίρα στην τσέπη σου; Εμαθες να σε συντηρουν οι γονείς σου και τωρά θέλεις να κάμεις τα δικά σου; Κάτσε πρώτα να βγάλεις εκείνα που τους χρωστας και βλέπουμε...

'Εχουμε από την άλλη την υπερβολικά "αξιοκρατική" Κύπρο. Την χωρα στην οποία το μέσο είναι μια λέξη την οποία εκάμαμε λάβαρο και με αυτην πορευομεθα.. Δηλ. κυριε ξαδερφε του οδηγου της καθαριστριας του Υπουργου, εμεις δεν εχουμε ψυσιη; Δεν θέλουμε να αποκατασταθούμεν; Για μένα ο συνδυασμός του ρουσφετιου με την υποτιθεμενη οικονομική κρίση είναι το χειρότερο πλήγμα για τους περισσοτερους νέους τουτης της χώρας. Ποσο εννα αντέξει ένας άνθρωπος να ζει για να κάμνει αιτήσεις για μια θέση στο δημόσιο, να ξερει οτι αξίζει την και να του λεν "Ευχαριστουμε αλλα δεν επιλεχθηκατε;" Τουλαχιστον παλιά η θέση εν ήταν μια αλλα πέντε.

Τελοσπαντων, άρχισα και παραμιλώ και λαλω τα δικά μου και εν θέλω πριν να σας κάμω πελάτες μου να σας χάσω (γιάτι μην ξεχνάτε: ολα στην ζωή είναι θεμα μαρκετινγκ). Ώρα λοίπον να σας συστηθώ. Είμαι ένας που τους πολλους απογοητευμένους νέους τουτης της χώρας. Εφτασεν και για μένα εκείνη η ωρα to face reality. Ναι, εν θέλω αλλά αναποφευκτα δεν μπορώ να κάμω αλλιώς. Νιώθω κυριευμένος που τα πάντα και προσπαθω να σπάσω τις αλυσίδες και να έβρω τον δρόμο. Ουσιαστικά δεν έχω τίποτα. Γιατι; Γιατι ουσιαστικά πάντα ήθελα κάτι διαφορετικό που τους άλλους. Εθέλαν οι άλλοι Κύπρο εγω ήθελα εξωτερικό, οι άλλοι γάμους, εγω ελευθερία, οι άλλοι έτσι, εγω γιουβέτσι. Τζαι τωρά νιώθω ότι ούλλα ξεκινουν που το μηδεν. Ευτυχως δηλαδη που έχω και λιγους φιλους και την οικογένεια μου, διαφορετικα θα ήμουν ξένος με τους ξενους.

Έτσι που λαλείτε, εφορτώθηκα εφόδια και ξεκινώ ξανά την ζωή μου. Ελπίζω ότι εν θα ξανακάμω τα ίδια λάθη με πάλια. Τουλάχιστον τωρα νιώθω πιο δυνατός και ανθεκτικός. Ας εν καλά οι ανθρωποι που με βοηθήσαν να συνειδητοποιήσω την αξία μου!

Ενας ακόμη Mr Lonely .