Καταδικασμένος να ονειρεύομαι..

Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να διεισδύσω ξάνα σε ένα περιβάλλον που για τους δικούς μου λόγους είχα απορρίψει.. Φυσικά τωρά εν με άλλη ιδιότητα που την παλιά μου που προσπαθώ να το κάμω.. Υποτίθεται ότι είχα φύει γιατί ήθελα να εξελιχθώ ως άνθρωπος και να μην είναι μια ευθεία η ζωή μου... Ο συγκεκριμένος χώρος δεν εμπορούσε πλέον να μου προσφέρει κάμια συγκίνηση..  Ήθελα να πιστέυκω ότι κατι το εντελώς καινούριο θα με ωφελούσε.. Τελικό συμπέρασμα; Είχα δίκαιο.. Γιατί τωρά νιώθω ότι οι νέες εμπειριες που έζησα ανοίξαν μου τα μυαλά μου... Τωρά ξέρω τι γίνεται και αλλού.. Μπορώ να κρίνω και να πω σε τι υπερτερούσε το παλιό και σε τι νέο..

Φυσικά εν άλλο που με απασχολεί.. Υποτίθεται ότι έφυα για να επιστρέψω κάποτε και να πω ότι είμαι πιο competent που τους άλλους γιατι εγώ εν να είχα την εμπειρία με το μερος μου...Τι βλέπω όμως τωρά; Ότι οι άλλοι που εμείναν πίσω έχουν δικτυώθει τόσο στο σύστημα και εκμεταλλευκονται κάθε ευκαιρία λόγω διασυνδέσεων.. Εγω όμως ένω προσπαθώ να ενταχθώ με κάποιο τρόπο αντιμετωπίζομαι σαν ένας ξένος που δεν υπήρξε ποττε μέλος τζεινης της κοινότητας..

Το θέμα είναι γιατι συμβαίνει τουτο; Μηπως γιατί δεν θέλουν να με δεχθουν γιατί υποτίθεται εκλώτσησα την ευκαιρία μου ή απλώς προωθουν τους δικούς τους και απλώς αποκλείουν κάθε πιθανό αντίπαλο; Γιατί θέλω να πιστεύκω ότι είμαι πιθάνος αντίπαλος.. Φυσικά εγώ προς το παρόν δεν θα σταματήσω να προσπαθώ.. Ας ελπίσουμε ότι θα έχω αντοχή να συνεχίσω τουτην την προσπάθεια.....

Feelin Good....

Πισωγυρίσματα;

Εν εν ότι καλλυττερο να νιώθεις ότι ή ζωη σου κάνει μια στροφή προς τα παλιά. Εν μπορω να το ονομάσω dejavu γιατί θυμουμαι πολλά καλά πότε το ξανάζησα τούτο. Και λέγοντας "τούτο" εννοώ μια ακούσια  απομόνωση που μπορεί να με βοήθα να σκεφτώ και να προγραμματιστώ πιο καλά αλλα απο την άλλη νιώθω ότι αποβλακώνει με. Βασικά σε τούτη τη φάση εν να ήθελα κόσμο γυρώ μου να με στήριζει τζε να μου δια δύναμη αλλά τι να κάμουμε;

Τζεινο που με αγχώνει είναι να κρατήσω τουτη την στάση και να την κάμω τρόπο ζωης. Εν θέλω! Θέλω να ζω! Θέλω να αγαπώ... να με αγαπούν... Εν μπορώ να είμαι μίζερος... Πάλια, τουτες οι φάσεις που σε ξεχάννουν ούλλοι και εν έχεις ουτε την δύναμη να τους γυρέψεις, επέρναν με που κάτω....σχέδον έφτανα στην κατάθλιψη.. Τωρα.. πλήρης αναισθησία.

Λαλείς να εν καλλύττερα να το χωνέψω ότι η ζώη μου εν μονο για έντονες συγκινήσεις και μετα τιποτε; Μα σαννα και εν ειμαι εγω τουτος... Η απόφαση επαρθηκεν.. Θα το παλέψω!! Θα τα ζήσω όλα όπως θέλω εγω... τιποτε δεν θα μείνει στην τύχη!!

Παραμιλητο...

Ειμαι σε μια φαση πολλα παραξενη.. Βασικα προσπαθώ να καταλαβω αν οι κόποι μου κάποτε, εστω και αργά, θα καταφέρουν να βγάλουν καρπούς ή αν θα μεινω μια ζωη στάσιμος (σε όλα).

Μεγαλωμένος σε ένα περιβάλλον το οποίο εχει ως θεό του το βόλεμα, μόνο και μόνο η ιδεα του να σπασω τα πρέπει και να κάνω έκεινο που θέλω πανικοβάλλει με. Δυστυχώς όμως, μαζι με αυτό το περιορισμό προκύπτουν και πολλά άλλα. Πρώτα από ολα είναι το οικονομίκο. Που πάεις ρε κουμπάρε χωρις μπακίρα στην τσέπη σου; Εμαθες να σε συντηρουν οι γονείς σου και τωρά θέλεις να κάμεις τα δικά σου; Κάτσε πρώτα να βγάλεις εκείνα που τους χρωστας και βλέπουμε...

'Εχουμε από την άλλη την υπερβολικά "αξιοκρατική" Κύπρο. Την χωρα στην οποία το μέσο είναι μια λέξη την οποία εκάμαμε λάβαρο και με αυτην πορευομεθα.. Δηλ. κυριε ξαδερφε του οδηγου της καθαριστριας του Υπουργου, εμεις δεν εχουμε ψυσιη; Δεν θέλουμε να αποκατασταθούμεν; Για μένα ο συνδυασμός του ρουσφετιου με την υποτιθεμενη οικονομική κρίση είναι το χειρότερο πλήγμα για τους περισσοτερους νέους τουτης της χώρας. Ποσο εννα αντέξει ένας άνθρωπος να ζει για να κάμνει αιτήσεις για μια θέση στο δημόσιο, να ξερει οτι αξίζει την και να του λεν "Ευχαριστουμε αλλα δεν επιλεχθηκατε;" Τουλαχιστον παλιά η θέση εν ήταν μια αλλα πέντε.

Τελοσπαντων, άρχισα και παραμιλώ και λαλω τα δικά μου και εν θέλω πριν να σας κάμω πελάτες μου να σας χάσω (γιάτι μην ξεχνάτε: ολα στην ζωή είναι θεμα μαρκετινγκ). Ώρα λοίπον να σας συστηθώ. Είμαι ένας που τους πολλους απογοητευμένους νέους τουτης της χώρας. Εφτασεν και για μένα εκείνη η ωρα to face reality. Ναι, εν θέλω αλλά αναποφευκτα δεν μπορώ να κάμω αλλιώς. Νιώθω κυριευμένος που τα πάντα και προσπαθω να σπάσω τις αλυσίδες και να έβρω τον δρόμο. Ουσιαστικά δεν έχω τίποτα. Γιατι; Γιατι ουσιαστικά πάντα ήθελα κάτι διαφορετικό που τους άλλους. Εθέλαν οι άλλοι Κύπρο εγω ήθελα εξωτερικό, οι άλλοι γάμους, εγω ελευθερία, οι άλλοι έτσι, εγω γιουβέτσι. Τζαι τωρά νιώθω ότι ούλλα ξεκινουν που το μηδεν. Ευτυχως δηλαδη που έχω και λιγους φιλους και την οικογένεια μου, διαφορετικα θα ήμουν ξένος με τους ξενους.

Έτσι που λαλείτε, εφορτώθηκα εφόδια και ξεκινώ ξανά την ζωή μου. Ελπίζω ότι εν θα ξανακάμω τα ίδια λάθη με πάλια. Τουλάχιστον τωρα νιώθω πιο δυνατός και ανθεκτικός. Ας εν καλά οι ανθρωποι που με βοηθήσαν να συνειδητοποιήσω την αξία μου!

Ενας ακόμη Mr Lonely .