Παραμιλητο...

Ειμαι σε μια φαση πολλα παραξενη.. Βασικα προσπαθώ να καταλαβω αν οι κόποι μου κάποτε, εστω και αργά, θα καταφέρουν να βγάλουν καρπούς ή αν θα μεινω μια ζωη στάσιμος (σε όλα).

Μεγαλωμένος σε ένα περιβάλλον το οποίο εχει ως θεό του το βόλεμα, μόνο και μόνο η ιδεα του να σπασω τα πρέπει και να κάνω έκεινο που θέλω πανικοβάλλει με. Δυστυχώς όμως, μαζι με αυτό το περιορισμό προκύπτουν και πολλά άλλα. Πρώτα από ολα είναι το οικονομίκο. Που πάεις ρε κουμπάρε χωρις μπακίρα στην τσέπη σου; Εμαθες να σε συντηρουν οι γονείς σου και τωρά θέλεις να κάμεις τα δικά σου; Κάτσε πρώτα να βγάλεις εκείνα που τους χρωστας και βλέπουμε...

'Εχουμε από την άλλη την υπερβολικά "αξιοκρατική" Κύπρο. Την χωρα στην οποία το μέσο είναι μια λέξη την οποία εκάμαμε λάβαρο και με αυτην πορευομεθα.. Δηλ. κυριε ξαδερφε του οδηγου της καθαριστριας του Υπουργου, εμεις δεν εχουμε ψυσιη; Δεν θέλουμε να αποκατασταθούμεν; Για μένα ο συνδυασμός του ρουσφετιου με την υποτιθεμενη οικονομική κρίση είναι το χειρότερο πλήγμα για τους περισσοτερους νέους τουτης της χώρας. Ποσο εννα αντέξει ένας άνθρωπος να ζει για να κάμνει αιτήσεις για μια θέση στο δημόσιο, να ξερει οτι αξίζει την και να του λεν "Ευχαριστουμε αλλα δεν επιλεχθηκατε;" Τουλαχιστον παλιά η θέση εν ήταν μια αλλα πέντε.

Τελοσπαντων, άρχισα και παραμιλώ και λαλω τα δικά μου και εν θέλω πριν να σας κάμω πελάτες μου να σας χάσω (γιάτι μην ξεχνάτε: ολα στην ζωή είναι θεμα μαρκετινγκ). Ώρα λοίπον να σας συστηθώ. Είμαι ένας που τους πολλους απογοητευμένους νέους τουτης της χώρας. Εφτασεν και για μένα εκείνη η ωρα to face reality. Ναι, εν θέλω αλλά αναποφευκτα δεν μπορώ να κάμω αλλιώς. Νιώθω κυριευμένος που τα πάντα και προσπαθω να σπάσω τις αλυσίδες και να έβρω τον δρόμο. Ουσιαστικά δεν έχω τίποτα. Γιατι; Γιατι ουσιαστικά πάντα ήθελα κάτι διαφορετικό που τους άλλους. Εθέλαν οι άλλοι Κύπρο εγω ήθελα εξωτερικό, οι άλλοι γάμους, εγω ελευθερία, οι άλλοι έτσι, εγω γιουβέτσι. Τζαι τωρά νιώθω ότι ούλλα ξεκινουν που το μηδεν. Ευτυχως δηλαδη που έχω και λιγους φιλους και την οικογένεια μου, διαφορετικα θα ήμουν ξένος με τους ξενους.

Έτσι που λαλείτε, εφορτώθηκα εφόδια και ξεκινώ ξανά την ζωή μου. Ελπίζω ότι εν θα ξανακάμω τα ίδια λάθη με πάλια. Τουλάχιστον τωρα νιώθω πιο δυνατός και ανθεκτικός. Ας εν καλά οι ανθρωποι που με βοηθήσαν να συνειδητοποιήσω την αξία μου!

Ενας ακόμη Mr Lonely .