Εν εν ότι καλλυττερο να νιώθεις ότι ή ζωη σου κάνει μια στροφή προς τα παλιά. Εν μπορω να το ονομάσω dejavu γιατί θυμουμαι πολλά καλά πότε το ξανάζησα τούτο. Και λέγοντας "τούτο" εννοώ μια ακούσια απομόνωση που μπορεί να με βοήθα να σκεφτώ και να προγραμματιστώ πιο καλά αλλα απο την άλλη νιώθω ότι αποβλακώνει με. Βασικά σε τούτη τη φάση εν να ήθελα κόσμο γυρώ μου να με στήριζει τζε να μου δια δύναμη αλλά τι να κάμουμε;
Τζεινο που με αγχώνει είναι να κρατήσω τουτη την στάση και να την κάμω τρόπο ζωης. Εν θέλω! Θέλω να ζω! Θέλω να αγαπώ... να με αγαπούν... Εν μπορώ να είμαι μίζερος... Πάλια, τουτες οι φάσεις που σε ξεχάννουν ούλλοι και εν έχεις ουτε την δύναμη να τους γυρέψεις, επέρναν με που κάτω....σχέδον έφτανα στην κατάθλιψη.. Τωρα.. πλήρης αναισθησία.
Λαλείς να εν καλλύττερα να το χωνέψω ότι η ζώη μου εν μονο για έντονες συγκινήσεις και μετα τιποτε; Μα σαννα και εν ειμαι εγω τουτος... Η απόφαση επαρθηκεν.. Θα το παλέψω!! Θα τα ζήσω όλα όπως θέλω εγω... τιποτε δεν θα μείνει στην τύχη!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου